The world has gone crazy in these here modern years
I watch TV I hear the news and don’t believe my ears.
Category: ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ Page 1 of 2
ln the streets of Nicosia not so very long ago
Sweet memory’s flash through my mind
Of the life, I used to know
Με της λογικής τη σκέψην θλίψην τζιαι μελαγχολίαν
με κάμποσον αθρωπισμόν
ο νους μου πάει στον σεισμόν
π’ εγίνην στην Τουρκίαν.
(Ποιητικός διάλογος)
Πετρής:
Είδα στην εφημερίδα κύριε να διαφημίζεις
Πως επιχείρησιν αρκέφκεις
τζιαι υπάλληλους γυρέφκεις
που να κόφκει το μυαλόν τους, όπως κόφκει μια λεπίδα.
Άη Μάμο βοήθα με πριχού να ξεψυσιήσω
γιατί η καρκιά μου πεθυμά
στης Καλογραίας τα στενά
να ξαναπαρπατήσω.
Εψές εγίνηκα πουλλίν στον ύπνον μου τζι’ επήα
τζιεικάσ’ τον Άη-Ντρόνικον τζιαι το χωρκόν μου εία.
Τα σπίθκια εχαλαστήκασιν, οι πέτρες εδακρύζαν
τζι’ εσαντανώθηκεν ο νους
γιατί δίχως τους χωρκανούς
οι τόποι εν αξίζουν.
Σαν αλάρμην τα δάρκα που τα μάθκια μου τρέχουν
χαλαμάντουρα ο νους μου
που την γη τους γονιούς μου
οι αλλόπιστοι έχουν.
Ερέξαν τα Χριστούγεννα κουτσά-στραβά τζιαι φέτος
ήπιαμεν τζιαι τα πούρα μας
τζι’ έμπην πας την καμπούραν μας
ακόμα έναν έτος.
Ποτζιήπε πον’ τ’ Αφκανιστάν τί γίνεται Θεέ μου
που φόον πιλατέφκουνται
αρκέψαν τζιαι σωρέφκουνται
τα νέφη του πολέμου.
Πας στα σκαλιά μιας εκκλησιάς ξανάστησεν καρτέριν
έναν γερούϊν π’ έχασεν το φως των αμμαθκιών του
τζιαι μιαν βοήθεια ζητά με το κουππίν στο σιέριν
να πάρει έσσω κάτι-τι να ώκει των αγγονιών του.
Της ειρήνης οι καμπάνες θέλουν να διπλοφατσιήσουν
μ’ έσιει πλάσματα στον κόσμον, που με πείσμαν προσπαθούν
να τους κλείσουσιν το στόμαν, να τες κάμουν να σιωπήσουν
τζι’ αντί που χαράν, για πένθος κάθε μέρα να χτυπούν.
Κοσπέντε γρόνοι ερέξασιν
που τζιείνην την ημέραν
που μας εκλέψαν την χαράν,
την προσφυγιάν τζιαι συφφοράν
στην Τζιύπρον μας εφέραν.
Εφτά γρόνια ανεξαρτησίας
ο Ντεχτάς τώρα γιορτάζει
τζιαι τα γαίματα μας βράζουν
που οι κουβαλητοί γιορτάζουν
πίννουσιν τζιαι κάμνουν χάζιν.
Ακούσετε τ’ Αμερικάνου
ρε κοπέλια τί λαλεί;
Γιατί τουτ’ η φασαρία;
Εν τζι’ έκαμεν η Τουρκία
εις την Κύπρον εισβολήν.
Εψές εγκαταλείψαν με οι σκέψεις τζι’ η καρκιά μου
ελάλουν έννεν δυνατόν
μ’ επήρασιν περίπατον
στα πατρογονικά μου.
Εψές εγίνηκα πουλλίν
στον ύπνον μου τζι’ επήα
στα κατεχόμενα χωρκά
μα τσας τζι’ έφαα μασιερκάν
που τα κακά που εία.