Εχτές είχα εναν discussion με τον φίλον τον Ψαρά
τζι’ είπα του η my wife άρκεψεν να μουρμουρά.
Θέλει το poetry να σταματήσω
το theatre να παραιτήσω
γιατί ενν φκάλλω ππαρά.

Είναι μιάλον το worry my friends που με σσωτρώει
είπα της τζι’ εγιώνι honey
δεν το κάμνω for the money
its’ a thing that I enjoy.

Μ’ άμμο βάλει μιαν ιδέαν που το brain της δεν την φκάλλει
λαλεί μου κάμνεις της κκελλές σου
άτε πκιασ’ το enjoyment σου
τζιαι να πας εις τον μπακκάλλην.

Μεσ’ στο shop εγιώ λαλώ σου θέατρον εννά παιχτεί
δεν έσιεις brain στην κκελλέν σου
κάμε shopping and pay with the enjoyment σου
and let me know αν το δεχτεί.

Μεν με κάμνεις criticise είπα της in too much hurry
ποιητής δεν είναι crime
ξα θέλεις με to kill my time
όπως τζι’ άλλους στο κουμάρι…

Do you want me σαν τους άλλους να πηαίννω μεσ’ στα pubs
τούτες τες ιδέες σβήστες
ξα επροτίμας τες αρτίστες
να βουρώ στα night clubs …

Κάποιους κάπου με τα poems μάθε πως αναψυχώ
έτσι την πράξιν μου θωρώ την
τζι’ εν νομίζω anybody
my love ανησυχώ.

Εν τζιαι κάμνω anything nasty
που συνάνθρωπον να βλάφτει
αν κάμω stop it will be unfair
λαλώ σου το to be prepare
να πιερώσεις νεκροθάφτην.

London 7.8.1998