Ο άδρωπος πρέπει να σκεφτεί, γεναίκαν πριν γυρέψει
να μεν εύρει καμιάν γλωσσούν τζι’ ενν’ ασιημομπερτέψει.
Αντάν να μπαίννεις έσσω σου τζι’ αρκέφκει την μουρμούραν
θα νιώθεις πασ’ την ράσιην σου, έναν τόνον καμπούρα.

Παρά να μπαίννεις έσσω σου τζι’ ακούεις την να φωνάζει
σαν το σφυρίν η γλώσσα της τα κόκκαλο σου σπάζει.
Παρά ναν’ της γεναίκας σου η γλώσσα της καμπόση
τζιαι νάσιεις έναν τόνον νουν, εννά σε παλαβώσει.

Ακούεις την που μάσιεται, τζιαι τη ζωή βαρκέσαι
αν εκατάπιεν ράδιον στέκεις τζι’ αναρωθκιέσαι.

Ποπέ σου μεν τζιαι γελαστείς γεναίκαν να ζητήσεις
πριχού να δεις ανέν γλωσσού
τζι’ αν θα μπορέσεις τζιαι εσού
με μουρμουρκόν ν’ αντέξεις.

Παρά να πάρεις μιαν γλωσσούν με νάζια τζιαι γινάθκια
καλλύπερα να κόφκουσιν που πάνω σου κομμάθκια.
Καλλύπερα ελεύθερος, τζι’ ας σε πατούν στον κάλλον
μιαν ώραν γληορόπερα να φκει η ψυσιή σου εν κάλιον.

30.7.1998