Δίαιταν μου είπεν ο γιατρός, να κόψεις τον τσιάρον
ούτε καφέν ούτε ποτά
να κόψεις τζιαι τον έρωταν
τζιαι μεν φοάσαι Χάρον.

Να πέφτεις νάκκον γλήορα, να κόψεις τα ξενύχτια
να μεν κάμνεις άλλον μαγκιές
τζι’ εν να σου φύουν οι τζιεγκιές
πόσιεις πας τα παήθκια.

Να μεν τρώεις γλυτζιηστικά, τσαρτέλια τζιαι ξυδάτα
να χάσεις τζιαι λλία κιλά
γιατί θα πέσεις σίξυλα
άξιππα μεσ’ τη στράταν.

Χόρτα βραστά, μαύρον ψουμίν, αυκά τζιαι κούννες βλάφτουν
μεσ’ τες κρυάδες μεν ηβκείς

τζιαι σε σχολήν γυμναστικής
γλήορα λάμνε γράφτου.

Γάλαν μεν βάλλεις στον καφέν, τρώε καμπόσα φρούτα
έριψεν με στην συλλοήν
τι θα αξίζει η ζωή
άμμα τα κάμω τούτα.

Λαλώ του άκου να σου πω, γιατρέ μεν κάμνεις κούτζιην
πριν σου δώκω επιταγήν
να γράψεις πας στη συνταγή
τζι’ έναν καλόν σεντούτζιην.

Παρά να ζιω σαν κούκκουφος κλεισμένος μεσ’ το σπίτι
να στερηθώ κάθε χαρά
σιήλιες φορές καλύτερα
να μ’ έχουν μακαρίτη.

2002