(Συνέχεια από την προηγούμενη σελίδα)

Αγαπητέ πατέρα μου το γράμμα σ’ έπιασα το
τζιαι με μεγάλην προσοχή, μάθε εθκιέβασα το.
Λυπήθηκα για τα κακά που έτυχε να πάθεις
τζι’ έτσ’ αποφάσισα να κάτσω, σήμμερα για να σου γράψω
λλία νέα μου να μάθεις.


Μάθε πως επαντρέφτηκα, έσιει δεκάξι γρόνια
μ’ ακόμα ενν’ τα κατάφερα για να σου κάμω αγγόνια.
Μα είμαι πολλά ευτυχισμένος, λαλώ σου το με την ψυσιήν μου
δεν τα βάλλω με τη μοιρα, ούτε σκέφτουμαι πως η γεναίκα που επήρα
εν τριάτα γρόνια μιαλλύπερη μου.

Μπορεί ναν’ νακκουρίν κοντή, μασσέφκει τζι’ εν αμπλέπει
αμμά ‘ξερε πατέρα μου, ενν γεναίκα καθώς πρέπει.
Μπορεί να έσιει σαούναν ξένην, αμμ’ είμαστεν ευτυχισμένοι
τζι’ ας μεν έχουμεν μωρά.

Πάει νάκκον να κκελιάσει, μα εν καλή νοικοτζιυρά.
Στο νοικοτζιυρκόν, πατέρα, τα πρωτεία τα βαστά
εν έσιει καλλύπερην της, πασ’ τ’ αυκά τα χογλαστά.
Να δεις πατέρα αρωτά, για λλόυ σας κάθε λλίον
η πεθερά μου εν μια χαρά

θωρώ την, κάθ’ έξι μηνες μιαν φοράν, μεσ’ το φρενοκομείον.
Ο πεθερός μ’ εν εύθυμος, έσιει πολλήν μεράκκιν
είντα να σου γράψω ψέμαν
μεσ’ τες φλέβες του εν έσιει γαίμαν, εν καθαρόν κουνιάκκιν.

Μα έτσι είναι η ζωή, ποδά περνούμεν σιήσιην
έτο προχτές την Κυριακή, επεσκεφτήκαμεν τον κουνιάδον μου στην φυλακήν
γιοτ’ επιάσαν τον οι αστυνομικοί που φύτεφκεν χασιήσιν.
Εφύαμεν που την φυλακήν, τζι’ εκόψαμεν πογύριν
να πα να δούμεν την κουνιάδαν μου, σε κάποιον μοναστήριν.

Ήτουν κοπέλλα όμορφη, με τρυφερά λοούθκια
μ’ εχάμνησεν τον άντρον της με πέντε κοπελλούθκια
τζιαι είπεν τους το ούλλους κοφτά, έθθα κάθεται να σπάζει
θα βρει δουλειάν, να διασκεδάζει τζιαι να φκάλλει τζιαι λεφτά.
Μα βαρέθην την ξενηθκιάν, το μετάνιωσεν στ’ αλήθκεια
πήρεν δρόμον μακρυά, έμπηκεν σε μοναστήριν, τζι’ έγινεν καλογρηά.
Η άλλη η κουνιάδα μου, που κάμνει ούλλα πως τα ξέρει άκουσα πως παρανόμου, έπιαεν άδειαν σιωφέρη
μαζίν με κάποιαν φίλην της περίπατον επήαν
τζι’ ετσιλλίσασιν δκυο γέρους, τζι’ έπκιαν τες η αστυνομία.
Θέλω κάτι να σου γράψω, τζι’ όϊ να μου μαλλώσεις
εν θέλω να συκκιρτιστείς, ούτε τζιαι να θυμώσεις.

Πού τότες π’ όσιει να σε δώ μ’ ασπρίσαν τα μαλλιά
τριάντα γρόνια μεσ’ τα ξένα
φαίνεται έμοιασα με σέναν, εν ηύρα ‘κόμα δουλειάν.
Μοιάζω με ανεμόμυλον, π’ αέρας τον γυρίζει
κάθουμαι τζι’ η κυβέρνηση μάθε πως με ταΊζει.

Εν θέλω να μαραζώνεις, πως θα πάεις φυλακήν
εν να γράψω τ’ ανιψιού μου νάρκεται καθε Κυριακήν
να σου φέρνει λλίες κούννες, αστραγάλια, πασατέμπο
τζιαι τσιάρα που δαμέσα έξερε πως θα σου πέμπω.

Στη φυλακή θάσιεις παρέα, εννά την περνάς ωραία
εν τζι’ εν ‘νάσαι μανιχός σου, τζι’ όϊ να με λησμονήσεις
γράψε μου αμμά μπορήσεις uε αγάπην ο ξενητεuένος yυιός σου.