Ε,εε! Παίξε δκιολάρη το δκιολίν,
θέλω να τραουδήσω
σαν έκαμα άλλα ξανά
τζιείν’ της Λαμπρής τα έθιμα
να σας ξαναθυμίσω.

Ε,εε! Τα έθιμα μας τα παλιά να ξαναθυμηθούμε
εεε, με τους καμούς της ξενηθκιάς
μιάλην ευτζιήν να πούμεν
σ’ ότι κρατούμεν ιερόν
ότι του γρόνου έτσι τζιαιρόν
έσσω μας να στραφούμεν.

Ε,εε! Εις τους παλιούς μας τους τζιαιρούς
o νους μου τριγυρίζει
σ’ ούλλης της Κύπρου τα χωρκά
δίχως βλαούνες τζιαι αυκά
το Πάσκαν εν μυρίζει.

Ε,εε! Θυμάστε που κρεμμάζασιν
κάθε Λαμπρήν τες σούσες
πόσες καρκιές εκρούζασιν
οι νέοι που εσούζασιν
τζιαι καστανές τζιαι ρούσες;

Ε,εε! Αγίαν Πέφτην δεν βρίσκεις
αυκόν μέσα στην γέστην
ούλλα τους χρωματίζουνται
τζιαι με χαράν τσουγκρίζουνται
με το Χριστός Ανέστη.

Ε,εε! Άγιον Σάββατον δεν λαλεί
νέος να σιουρκάσει
ελπίδαν έσιει στα κρυφά
που την κοπέλλαν π’ αγαπά
πως της αγάπης το φιλί πόψε εν να πιάσει.

Ε,εε! Να βρίσκουμαι του θανατά
τζι’ έρτει να με φιλήσει
βάλλω αστοίσιημαν γερόν
σαν ο Γριστός τον Λάζαρον
έτσ’ εν να μ’ αναστήσει.

Ε,εε! Κάποια πεντάμορφη μιτσιά
έμπηκεν μεσ’ την εκκλησιάν
μιαν Τζιερκατζιήν του Πάσκα
τζι’ αντί να κάμνουν λιτανήν
εστέκουνταν οι γρισκιανοί
που θαυμασμόν τζι’ εχάσκαν.

Ε,εε! Το Πάσκαν ελογιάσαν την
τζι’ έπαιξεν η καμπάνα
τζι’ έμπηκα μεσ’ στο ιερόν
τζι’ έκλαια όπως το μωρόν
παν’ το βυζάννει η μάνα.

Ε,εε! Όπως τ’ αυκά τα κότσιηνα
τα σιείλη της εν πόνει
θωρείς τα τζι’ εν χορτάννουνται
φιλάς τα τζι’ ευτύς χάννουνται
πίκρες τζιενγκιές τζιαι πόνοι.