Αθθυμούμαι το εξήντα π’ έφευκα με την ελπίδαν
που μέσα μου είπα, εν θ’ αρκήσω
σύντομα εννά γυρίσω
στην όμορφη μου την πατρίδαν.

Κρύον τζι’ αφιλοξενίαν ήβρα μέσα στο Λονδίνο
τζιαι μιαν πίκραν μεσ’ τα στήθκεια
που είδα πως εν παραμύθκια
ό,τι γλήορα θ’ αρκοντήνω.

Έτυχεν μου μεσ’ τα ξένα μαύρα δάκρυα να χύσω
έβαλα μεσ’ το μυαλόν μου
να κόψω το εισιτήριον μου
τζιαι στην Κύπρον να πάω πίσω.

Μεσ’ στα ξένα ν’ αρκοντήνεις γλήορα να μεν γυρέψεις
δυσκολίες θα συναντήσεις
όπου τζιαι να πας να ζήσεις
ενν ιζιείς αν μεν δουλέψεις.

Μεσ’ τα ξένα είσαι ξένος, ούλλοι σου μιλούν με μάσκαν
όπως τον πελλόν παθθαίνεις
τζι’ ούτε καν καταλαβαίνεις με
Χριστούγεννα, με Πάσκαν.

Κάποτ’ εν καλά ν’ ακούσεις, τζιαι τα λόγια της καρκιάς
πλούσιος τζι’ αν γινείς με κονάτζιην
εν πικρόν σαν το φαρμάτζιην
το ψουμίν της ξενηθκιάς.

Λονδίνο 18.8.1998