Μεν με θωρείς συνάνθρωπε
με λύπησιν εμέναν
ποιού εν που κόφκω κρίματα;
Έχω τζι’ εγιώ αισθήματα τα ίδια μ’ εσέναν.

Τζι’ αμμέν σώννουν τα πόδκια μου
το στόμαν μου αν μασσέφκει
είμαι σαν τ’ άλλα τα παιθκιά
τζιαι η δική μου η καρκιά
αγάπη σου γυρέφκει.

Μεν με λαλείς παράλυτον
την πόρταν μεν μου κλείνεις
είμ’ άθρωπος τζι’ όϊ φυτόν
το μόνον πράμαν που ζητώ
εν νάκκον καλοσύνην.

Έναν γλυτζιήν χαμόγελον
πέτε μου ποσ’ αξίζει
τζιαι μιαν κουβένταν παρηορκάς
πούναι τ’ άγιασμαν καρκιάς
τζιαι τες ψυσιές ραντίζει.

Θέλω τ’ αμμάθκια της ψυσιής
πάνω μου να δικλήσουν
τζι’ οι καλοσύνες της καρκιάς
με τους παλμούς της αθρωπιάς
Χάρε να ξυσιειλίσουν.

Εν τζιαι ζητώ πουλλόου σου,
με λούσα με στολίθκια
τζι’ αν ζιώ με την πνοή μισήν
του κόσμου η περιφρόνηση
εν μασιερκά στα στήθκεια.

Τον πόνον μου μοιράστου τον
με λόγια δκιαλεμένα
δείξε μου νάκκον αθρωπιάν
γιατί στου Χάρου τα χαρκιά
είμαστεν ούλλοι έναν.

Λονδίνο 11.11.1997.