Μπορεί να μεν ετέλιωσα ανώπερα σκολεία
τζιαι νάμαι παπαόροτσος πας την ορθογραφίαν
τζι’ άλλοι να καταφέρασιν για να σπουδάσουν κάτι
τζι’ εμέναν να με θεωρούν αγράμματον χωρκάτην.

Οι γονιοί μου εδουλέφκασιν με τσάππαν τζιαι με πέλιν
με δρώμαν εποτίζασιν περβόλιν τζιαι αμπέλιν
μα είχαν προιτζιόν την αδρωπκιάν, εχτίμησιν, φιλίαν
που τώρα δυσκολοβρίσκεις τα μεσ’ τουν’ την κοινωνίαν.

Ρε φίλε που κατάφερες κάτι για να σπουδάσεις
εν πού’σαι εξυπνόπερος, όξα εν οι περιστάσεις;
Μπορεί νάσαι καλλύπερος σε τόνους τζιαι οξείες
μ’ εγι’ είχα για δασκάλους μου πάντα τες παροιμίες.

Έσιει που εσπουδάσασιν, διπλώματα επιάσαν
μα όμως θαρκούμαι μερικοί την αδρωπιάν εχάσαν.
Εις τα πανεπιστήμια αν ρίψεις μιαν μαθκιάν
εν τζιαι διούν σου δίπλωμαν πάνω στην αδρωπιάν.

Το γέριμον το δίπλωμαν τες μούπες πως ψηλώνει
φιλίες τζιαι συγγένειες ήνταλως τες ξυλώννει…
Μπορεί νάχουν διπλώματα μιαν κάμαρην γεμάτη μα
η κοινωνία εχτίστηκεν με δρώμαν του αρκάτη.

Λονδίνο 4.9.1999