Καράβιν εν τουτ’ η ζωή, τζι’ εμείς οι επιβάτες
που τότες που γενιούμαστεν
ξέρουμεν πως γινούμαστεν
του χάροντα πελάτες.

Σήμερα ο κόσμος ασκοπά το ό,τι του συφφέρει
ππαράν τζιαι καλοπέρασιν
μα τούτα εν τζι’ έχουν πέρασιν
στου Χάρου το δευτέριν.

Δεν μακρυνίσκεις τη ζωήν με το να κόψεις τσιέκκιν
τζι’ ο άρκοντας τζιαι ο φτωχός
εν ‘να τους φάει ευτυχώς
του Χάρου το φουτζιέκκιν.

Ανν εμπορούσα φίλοι μου δκυό τάφους για ν’ αννοίξω
πού καταντά ο άδρωπος για να το αποδείξω
στο μνήμαν πον’ υπάρχουσιν με αρκονκιές με νόμοι
ίσως κάποιοι αλλάξουσιν τρόπους ζωής τζιαι γνώμη.

Κάμνεις καλά να επισκεφτείς έναν νεκροταφείον
να κλάψεις τζιαι ναλυπηθείς
μόνον τζιαμ’ εν ‘να θυμηθείς
τους συναθρώπους λλίον.

Λονδίνο 4.8.1999