Μέσα στης Αγγλίας τα σιόνια
τζιαι τη θλίψιν συντροφκιά
μεσ’ τη σκέψη τη δική μου
χαρραμίζω τη ζωή μου
μεσ’ την μαύρην ξενηθκιάν

Με δάκρυα εράντισα
της ξένης γης το χώμα
αγκαθθερή η στράτα μου
της χάρισα τα νειάτα μου
τζιαι δενχορτάνει ακόμα

Το γέλιονπροσποιούμενον
ραϊζει το μυαλόν
μου περίλυπος τζιαι σκεφτικός
κάλλιον να ήμουν νηστικός
στον τόπον τον δικόν μου

Μέσα στη μαύρη ξενηθκιάν
ούλλοι φορούσιν μάσκα
τα νειάτα μου τους έδωσα
τζιαι τόσα γρόνια εν ένιωσα
Χριστούγεννα ή Πάσκαν

Σε όποιον ιδέαν το ‘βαλε
για να ξενητευτεί
εγιώ πάντως συστήννω του
καλά να το σκεφτεί

Έσιει πίκρες αμέτρητες
η ξενηθκιά η μαύρη
τζιαι qjσην σαν στον τόπον του
δεν πρόκειται για νά’βρει

Λονδίνο 4.1.2001