Σ’ εμάς που η μοίρα έπεψεν
σε ξένην γην να ζιούμεν
του τόπου μας την ομορκιάν
σαν μιάν λαμπάδαν στην καρκιάν
αφτούμενην κρατούμεν.

Ο τόπος που σε γέννησεν
όπου τζι’ ανν πας να ζήσεις
εννά σου πέμπει συντροφκιάν
για νάσιεις μέσα στην καρκιάν
πάντα τες αναμνήσεις.

Της ξενηθκιάς τα βάσανα
σαν το τραούδιν ξέρω
μ’ ευγένειαν χαμογελούν
τζιαι φίλον σε αποκαλούν
μόνον από συφφέρον.

Οι τόποι π’ αναγιώθηκες
θαν’ πάντα στο μυαλόν σου
όσους τόπους τζι’ αν γυρίσεις
όσον χρήμαν τζι’ αν κερτίσεις
εν έσιει σαν το χωρκόν σου.

Στ’ αλήθκεια είμαστεν εμείς
της ξένης γης οι σκλάβοι
ζιει η πατρίδα στην καρκιάν
μ’ όποιος δεν ζήσει ξενηθκιάν
ενν θα μας καταλάβει.

Λονδίνο 23.8.1998