Τουν’ της ζωής τα βάσανα
έχω τα μετρημένα
το τί τραβώ στη ξενηθκιάν
μεσ’ το μυαλόν τζιαι την καρκιάν
εγιώ έχω τα γραμμένα.

Στερημένος την πατρίδα
τα αδέρκια, τους γονιούς μου
τζιαι η καρκιά αγχώννεται
καπάλιν σαντανώννεται
στη ξενηθκιάν ο νούς μου.

Αχ!! Τζιαι νάτουν για να ζήσω
την ζωήν μου όπως πριν
που το κάχριν μου έννα κλάψω
θέλω να ξαν’ απολαύσω
τα Χριστούγεννα, Λαμπρήν.

Ήρτα που μιτσής στα ξένα
τζιαι μ’ ασπρίσαν τα μαλλιά
τσας τζιαι ζιώ σ’ άλλον πλανήτην
απού τη δουλειάν στο σπίτιν
που το σπίτι στη δουλιάν.

Ούλλον πίκρες τζιαι μαράζια
μου τζιερνά η ξενηθκιά
η ζωή βάλλει μ’ αντρόσια
τζι’ έχω που πάνω τζιαι τη φτώσειαν
μέραν-νύχταν συντροφκιάν.

Πέμπω μήνυμαν του Χάρου
νάρτει να με παραλάβει
να ξελαφρώσει η καρκιά
μα όποιος δεν ζήσει ξενηθκιάν
ενν θα με καταλάβει.

Λονδίνο 1.11.2001