Ήνταν’ που βρίσκεις τζιείν’ της γεναίκας
που τρέσιεις γυιε μου που ταπισόν
σαν τζιείνην γυιόκκα μου βρίσκω σου δέκα
σ’ έναν δεκάλεπτον στη Λεμεσόν.

Έφα τα νειάτα μου να σε σπουδάσω
να γίνεις άδρωπος της προκοπής
τζι’ όνειρον τ’ όχα για να σ’ αρμάσω
με μιάν γεναίκαν πον’ θ’ αντραπείς.

Εσού ζητάς μου να κάμω νύφφην
με μιάν που ζιει μεσ’ τα καπαρέ
παρουσιάζεις την αθώον ρίφιν
ψηλώνεις μου την σαν μιναρέν.

Εθάμπωσεν σε η ομορκιά της
τ’ αντζιελικά της λαλείς μου μούτρα
μα παρατήρα τζιαι την καρκιάν της
τζιαι την μουτσούναν της με δίχα πούτρα.

Σύναξε γυιε μου τον νουν σου νάκκον
τζιαι μεν βιάζεσαι να παντρευτείς
η παντρειά ενν τζι’ εν σαν σάκκον
π’ εννά τον βκάλεις γυιε μου εφτύς.

Να σε ποκόψω ξερ’ εν τζιαι μπόρω
να σταματήσω να σ’ αγαπώ
μα είσαι γαίμαν μου, ζωής φκιόρον

τζι’ είπουν τη γνώμην μου, να σου την πω.

Σ’ έτσι περίστασην ο κάθε νέος
πρέπει στα λόγια να κρολοάται
κάποτε είπεν κάποιος αρχαίος
απ’ εν κρώννεται του γονιού, παρά γωνιάς τζιοιμάται.

Λονδίνο 28.4.1970