Στη μοντέρναν τη ζωή μας που φαίνεται φανταχτερή
εχάλασεν η κοινωνία
σέβας, εχτίμησην, φιλίαν
γυρέφκεις τα με το τζιερίν.

Τόσα καλά που πρόσφερεν στον κόσμον η Ελλάδα
εθάψαν την ευγένειαν
σήμερα την αγένειαν
λαλούν την εξυπνάδα.

Λαλούν μου ο κόσμος άλλαξεν, Γιάννη μεν επιμένεις
τζι’ ορκίζομαι μα τον σταυρόν
γυρέφκω άδρωπον να βρω
σαν νέος Διογένης.

Τζιαι όμμα είσαι αισθηματίας τραβάς τα βάσανα του Ιησού
σκέφτεσαι, κλαίεις τζιαι πονείς
λαλούν σου ο μόνος συγγενής
σήμμερα εν η πούγγα σου.

Εχάθην ο ρομαντισμός, εχτίμηση, φιλία
σαν που τζιαι να ξεχνούμεντε
πως ούλλοι καταντούμεντε
μες τα νεκροταφεία.

Έθελα νάχα δύμαμιν τούτην την κοινωνία
με τούν’ τες ψευτ’ ομορκιές
που των αθρώπων τες καρκιές
να δκιώξω την κατζίαν.

Να ξεριζώσω τη ψευκιάν, το μίσος τες φοέρες
πέρκει γυρίσουν οι τροσιοί
για να γνωρίσουν τζι’ οι φτωσιοί
καλλύπερες ημέρες.

Λονδίνο 5.10.99