Του χουμισιάρη η ζωή εν φορτωμένη ψέμα
κάμνει τον ψύλλον κάμηλον τζιαι το θρουμπίν καβάτζιν
η φαντασία σγιον νερόν τζιυλά μέσα στο γαίμαν
τον μπρούντζον κάμνει τον γρουσόν, τζιαι το μαντρίν κονάτζιν.

Εν τζι’ έσιει πάνω τ’ αντροπήν, ούτε στενοχωρκιέται
σγιον πκιάσει τα χουμίσια του ο κόσμος εν δικός του
όποιος τον πράξει δκυο φορές να τον ακούει βαρκέται
γιατί εν τζιαι ανάλατος τζι’ αξύδκιαστος ο λος του.

Νάσιει μιαν αίγιαν εννά πεί, έσιει σωστόν κουπάιν
κουμπάρον στην κυβέρνηση τζι’ ανίψιην δικαστήν
τζι’ ανάθεμαν αμμ’ εν έσιει μπουτσιάν φαϊν να φάει
έσιει το μεσ’ το γαίμαν του πρέπει να χουμιστεί.

Παρά να σου κολλήσουσιν στάμπαν του χουμισιάρη
καλλύπερα να φκάλουσιν τον τάφον σου με φκιάριν
να παρπατάς σγιον τον πελλόν πόναν χωρκόν ως τ’ άλλον
μιαν ώραν γληορύπερα να φκει η ψυσιή σου εν κάλιον…

Λονδίνο 26.7.1999