Θκιαλοϊσμένος κάθουμαι τζιαι πάλε μονιχός μου
εν ημπορώ να τζιοιμηθώ
τον τόπον μ’ άμμαν θυμηθώ εν
μιάλος ο καμός μου.

Ζιώ μεσ’ την μαύρην ξενηθκιάν γιατ’ έτσι θελ’ η μοίρα
βάσανα, πίκρες τζιαι καμούς
φαρμάτζια τζι’ αναστεναγμούς η
πκιερωμή π’ επήρα.

Με δάκρυν εν που πότισα τούτον το ξένον χώμαν
ότ’ έχω το απόχτησα, με κόπον τζιαι με δρώμαν.
Εν τζι’ εν πως έχω μετρητά να πω να τα χουμίσω
περιουσίαν ακίνητην να πω να την πουλήσω.

Μάλια ή αυτοκίνητα, ή σπίθκια τζιαι παλάθκια
έχω γεναίκαν τζιαι παιθκιά
τζιαι μιαν γερήν, καλήν καρκιάν
που είναι για μεν στη ξενηθκιάν
του κόσμου τα γρουσάφκια.

Αντάν να κάτσω κάποτες τζι’ εννά σκεφτώ τον κόπον μου
κρούζει μεσ’ την καρκιάν φωθκιά
ας μείνει μαύρη η ξενηθκιά
δεν έσιει σαν τον τόπον μου.

Ο τόπος που γεννήθηκα, ζιει μέσα στην καρκιάν μου
ποπέ δεν τον αρνήθηκα, εν πάντα συντροφκιά μου
το πλάσμαν τζιει πον’ να πλαστεί, στον τόπον τον δικόν του
τζιαμαί εννά βρεις την καρκιάν, τζιαι το μνημονικόν του.

Εν πα ναν’ χαλαμάντουρον, τζιαι στενο-μονοπάτιν
για τζιείνον εν παράδεισος, κρυστάλλενον παλάτιν.
Το τόπον π’ εγεννήθηκες, εν θα τον λησμονήσεις
τζι’ αν πεις ότι αρνήθης τον
τζιαι τον καμόν σου κρύψεις τον
μεν πεις πως εγεννήθης.

Λονδίνο 25.8.1976