Ό,τι γεννιέται πασ’ τη γη τζιαι ζιεί με το νερόν
είναι γραμμένον φίλοι μου στου Χάρου το δευτέριν.
Είμαστεν έναν τίποτε, στης ζήσης τον τζιαιρόν
το μόνον που το τέλος του κανένας εν το ξέρει.

Οι παραπάνω πασ’ τη γην τον θάνατον φοούνται
μα εν πρέπει να φοούμαστεν την ώραν του θανάτου.
Ο Χάρος σταμπαρίσκει τους την ώραν που γενιούνται
τζιαι τ’ όνομαν του καθ’ ενός γράφει το στα χαρκιά του.

Με μιαν πνοήν ερκούμαστεν πάνω σε τουν’ την πλάσην
τζι’ είμαστεν έναν τίποτες, σαν άστρον μεσ’ την μπόραν.
Τζιείν’ την πνοήν καθ’ ένας μας κάποτε θα τη χάσει
μα δυστυχώς δεν ξέρουμεν τον τόπον τζιαι την ώραν.

Τρεις πήχες άπλυτον παννίν με δάκρυν μουσιεμένον
είναι τα μόνα πράματα που εννά γρειαστούμεν
λόγια γλυτζιά για μακαρκάν δκιούμεν στον πεθαμμένον
που χώμαν επλαστήκαμεν, σε χώμαν καταντούμεν.

Λονδίνο 29.5.1997