Κάποιος μου είπεν πως το ΑΚΕΛ
εν μία συντεχνία
π’ έφαν την ο αφανισμός
τζι’ εγίνηκεν οργανισμός
που δεν έσιει αξίαν.

Τσυν’ την ιδέαν θά ‘θελαν
να έχουν ορισμένοι
μοιάζουν δεντρά χωρίς φελλούς
θέλουν να παίζουν τους πελλούς
ή μα τον πλάστην ένει.

Μέσα στην Κύπρον το ΑΚΕΛ,
εργάστηκεν,
τζιαι θ’ εργαστεί ακόμα
τζι’ αν έσιει πον’ τ’ ανέχονται
τζιαι δεν το παραδέχονται
είναι το πρώτον Κόμμα.

Κάμνει τον γρόθθον του σπαθίν
δουλεύκει με γινάτιν
τζι’ έχουν προτεραιότητα
τ’ ανθρώπινα δικαιώματα
το δίτζιαιον τ’ αρκάτη.

Εν ο προστάτης του φτωχού
τζιαι του αδικημένου
είναι το Κόμμαν που πονεί
εν το ποκούμπιν τζι’ η φωνή
του κάθε εργαζομένου.

Τζι’ αν ούλλα τούτα δεν έχουν
πάνω στη γην αξίαν
θωρώ τον κόσμον σκυθρωπόν
ό,τι κουβέντες τζιαι να πω
δεν θάχουν σημασίαν.

Λονδίνο 24.8.1998