Φτώσεια που με κατάντησες αρκάτην μεσ’ στα ξένα
τζιαι κουβαλώ τη στάμπαν σου γομάριν πασ’ στην ράσιην
πόσον τζιαιρόν τα σιέρκα μου θα τα κρατείς διμμένα
να σπαζ’ εγιώ μεσ’ στη δουλειάν τζι’ άλλος τα πλούτη νάσιει.

Που τον τζιαιρόν που πλάστηκα, έχω σε συντροφκιάν μου
τζι’ η τύχη εν λαλεί ποπέ να μου χαμογελάσει
έκαμες την τζι’ εγέρασεν πρόωρα η καρκιά μου
τσας τζι’ εν με γέννησεν εμέν μάνα πασ’ τουν’ την πλάση.

Κάθε φτωχός πασ’ στουν’ τη γη τη μοίραν του τιμάζει
τζιαι φκαλλ’ ούλλα τα νεύρα του καπάλιν πας στην φτώσειαν
γιατί εν με τον κόπον του, ο πλούσιος που στοιβάζει
τζιαι τζιείνου σπάζει η ράσιη του να κάμει πέντε γρόσια.

Ως τώρα τούτ’ εσκέφτουμουν τζι’ είχα τα με την μοίραν
ώσπου τζι’ επήα σε θαφκιόν κόποι’ άπονου αρκόντου
τον θάνατον δεν γλύτωσεν όσην τζι’ αν είσιεν λίραν
έδωσεν όπως τον φτωχόν της γης τον οβολόν του.

Λονδίνο 28.5.1997