Στουν’ τον ψεύτικον τον κόσμον ούλλα εν προσωρινά
σιαίρουνται τον ερκομόν τους
μα ούλλα έχουν τον τελειωμόν τους
φκιόρα, πλάσματα, χτηνά.

Πάνω στούτον τον πλανήτη ότι ζιει με το νερόν
αν εν’ φκιόρο θα μαράνει
αν εν’ πλάσμα θα πεθάνει
χάνουνται με τον τζιαιρόν.

Νιώθουμεντε τη χαρά τους τζιαι την παρουσίαν τους
συφέροντα τζιαι καταστάσεις
αμμ’ έσιεις κάτι τζιαι το χάσεις
νιώθεις την αξίαν του.

Τον πεθαμμένον κλάψε τον δώστου την μακαρκάν σου
κλάψε την ώραν του χαμού
γιατί τζ’ εσένα φίλε μου
εν’ νάρτει η σειρά σου.