Πρέπει να το παραδεχτώ, είντα φελά το ψέμα
δηλώνω το απλά, δειλά
μέσα μου η μάππα εν που τζιυλά
όπως τζιυλά το γαίμαν.

Ομάδες έσιει κάμποσες, αγαπητοί μου φίλοι
μα νιώθω ικανοποίησην
τζι’ έχω κάποιαν προτίμησιν
στο πράσινον τριφύλλιν.

Για την Ομόνοιαν ρε παιθκιά, πάντα εγιώ νιώθω κάτι
με δόξες εστολίστηκεν
γιατί στ’ αλήθκεια εχτίστηκεν
με δρώμαν του αρκάτη.

Οι εχθροί της την κατηγορούν, πως δεν περνά η πογιά της
την δόξαν πως της κλέψασιν
πως την ερεζιλέψασιν
τζι’ εκόψαν τα φτερά της.

Μα όπου παίζει η Ομόνοια τα γήπεδα γεμώννει
τζι’ ας το μάθουσιν οι φίλοι
ώσπου κόφκεις το τριφύλλιν
παραπάνω δυναμώννει.

Πέτε το αρρώσκια ρε παιθκιά, πέτε το σκέπην τρέλλαν
μ’ έτσι μυαλά εννά προχωρώ
τζιαι ώσπου ζιώ εννά φορώ
την πράσινην φανέλλαν.

Ομάδα της φτωχολογιάς, που δόξα της αξίζει
με κάθε νίκην ρε παιθκιά
του Ομονοιάτη η καρκιά
γλεντά τζιαι πρασινίζει.

Εγιώνι την Ομόνοιαν βασίλισσα θωρώ την
στ’ όνομαν της πίννω νερόν
γιατί εις το ποδόσφαιρον
ήταν τζιαι θάναι πρώτη.

Λονδίνο 20.11.2001