Στης καρκιάς μου το μπαούλον
έμπηκα εψές κλεφτάτα
τζιαι με το σιέριν το ζαβρόν
ασκόπησα πέρκει τζιαι βρω
σημάθκια που τα νειάτα.

Νειάτα που τα εσκούλλησεν
με τον μαντόν η φτώσεια
που έφτασα να παραμιλώ
γιατί στα νειάτα το μυαλόν
δεν τόχα τετρακόσια.

Εις τ’ αλήθκεια πασ’ τα νειάτα
δεν κρώννεσαι τους γονιούς σου
σκέφτεσ’ έρωτες τζιαι πάθη
τζιαι συνέχειαν κάμνεις λάθη
μέχρι που να πήξει ο νους σου.

Αν είχα εις τα νειάτα μου
τον νούν πό ‘χω τωρά
τζι’ εκρώννετουν η τζιεφαλή μου
η σημερινή ζωή μου
θάσιεν μιάλη διαφοράν.

Λονδίνο 7.3.2002