Με τον καμόν τ’ απόδημου τζιαι της πατρίδας πόνο
κάθε λεπτόν στην φνηθκιάν
τες αναμνήσεις στην καρκιάν
ζυάζω με τον τόνο.

Ο τόπος που με γέννησεν, το πατρικόν μου σπίτιν
που το μυαλόν μου εν θα ξεβούν
κοντά τους εννά με τραβούν
πάντα σαι τον μαγνήτην.

Την στάμπαν του απόδημου, η ξενηθκιά κολλά σου
εν ο καμός που σε γερνά
τζιαι η πατρίδα τριγυρνά
πάντα στα όνειρα σου.

Όσοι ιδέαν βάλλουσιν για να ξενητεφτούσιν
λαλούν το σ’ ούλλους καθαρά
πως παν’ να κάμουσιν ππαράν
τζιαι πίσω θα στραφούσιν.

Τον τόπον που τον γέννησεν δεν θ’ αρνηθεί κανένας
καρκιές τζιαι πόθοι σιήζουνται
τζιαι επαναπατρίζουνται
στους δκυο σιηλιάδες ένας.

Μα εγιώνι πέμπω μήνυμαν όμως στους χωρκσιούς μου
τζι’ ας ηγραφτεί εις τα χαρτιά
πριν σταματήσει η καρκιά
τζιαι να θολώσει ο νους μου.

Μεσ’ τζιείνον το ακάμωτο χωράφιν που πεζέφκει
ο άδρωπος που την ζωήν άμμαν ηξιμπερτέφκει
τζι’ εν έσιει πιον για να σκεφτεί με βάσανα με πόνο
μήνυμα πέμπω με φωνήν
φυλάξετε μου χωρκανοί
τζι’ εμέν δκυο ασιέλια τόπον

Φκαρτ’ έναν μνήμαν χωρκανοί δίπλα που του τζιυρού μου
για μένσι θάναι βολικά
να με σι.επάσει τελικά
το χώμαν του χωρκού μου.

Λονδίνο 26.3.1998