Εν έσιει πιο σιειρόπερον πράμαν που να χωρίζεις
οι σκέψεις βάρος γίνουνται, στον νου τζιαι στην καρκιάν σου.
Έννεν τζιαι τόσον εύκολον, ζωή να ξαναχτίζεις
τζιαι προπαντός αννέν’ μιτσιά, φίλε μου τα παιδκιά σου.

Άμμαν εννά καταλάβεις, πως δεν μπόρεις πιον να ζήσεις
με έναν πλάσμαν πον’ ταιρκάζεις, τζιαι τσακκίζεις την καρκιάν σου
εν καλλύπερα να φύεις παρά να καφκαλατίζεις
μα την φάκκαν την μεγάλην, μάθε τρων’ την τα παιθκιά σου.

Τζιύρης είσαι, μάνα είσαι, μεν’ χάννεις τα παιθκιά σου
τζιείνα δεν φταίουν καθόλου αν εχώρισες εσού
όσον μακρυά τζι’ αν πάεις, έσιε τα μεσ’ την καρκιάν σου
γιατί αμμέν το κάμεις τούτον, έξερε θα σε μισούν.

Μάθε το μίσος των παιθκιών, εν αρώσκια πον’ γειανίσκει
βασανίζει το μυαλόν σου, κάθε ώρα που περνά
κλαίει η καρκιά σου που τον πόνον τζιαι παρηορκά δεν βρίσκει
τζιαι η σκέψη μόνον πίκρες τζιαι φαρμάτζια σε τζιερνά.

Λονδίνο 4.1.2002