Όταν πεθάνω δεν θέλω στα μαύρα να ντυθήτε
σαν ‘ρθείτε να με θάψετε δεν θέλω να με κλάψετε
αιωνία του η μνήμη είναι αρκετό να πείτε.

Αν και το έχουμε έθιμο, κάθε νεκρό να κλαίμε
και λόγια κολακευτικά στους συγγενείς να λέμε
εγώ σαν άνθρωπος απλός μια χάρη θα ζητήσω
κλάψετε για τους ζωντανούς, αυτούς π’ αφήνω πίσω.

Κουράγιον, συμπαράστασιν, θέλουν αυτήν τη μέρα
που θα τους λείψει η στοργή, συζύγου και πατέρα.
Και αν άθελα έπραξα κακό, πέστε το να το μάθω
να πάρω μια συγχώρεσιν, πριν κατεβώ στον τάφον.

Οι παροιμίες στη ζωή αλήθειες πάντα βγαίνουν
σωστό είναι το γνωμικό
καλό κάνεις, είτε κακό
σ’ αυτόν τον κόσμο μένουν.

Λονδίνο 29.5.1997