Θέλω φίλε μου ν’ ακούσεις
της καρκιάς σου την φωνή
βούρα νάκκον να προλάβεις
πρέπει να το καταλάβεις
η ζωή εν προσωρινή.

Πάνω στούτον τον πλανήτην
που η ζωή εν προσωρινή
βάρτω μέσα στο μυαλόν σου
κάπου, κάποιος συνάνθρωπος σου
υποφέρει τζιαι πονεί.

Αν ημπόρεις να βοηθήσεις
κάμε το με δίχα σκέψη
κάμε κάποιον να χαμογελά
τζι’ ο πλάστης μας από ψηλά
τριπλά θα σου τα πέψει.

Τ αφτιά ν’ ανοίξεις της καρκιάς,
τζιαι στουν’ τα λόγια κρόστου
κρόστου το είντα σου λαλώ
α γίνεις το χαμόγελον
τζιαι ο γιατρός τ’ αρρώστου.

Δώσε το γέλιον, τη χαρά,
κουράγιον, την ελπίδαν
τούτα διδάσκει τζι’ ο Χριστός
έσιει στη γην τζι’ ο άρρωστος
που τη ζωή μερίδαν.

Λονδίνο 25.1Ο.2001