Εν μου λαλείς συμπατριώτη, πότε εν ν’ αρτζιηνέψεις
να ξεχωρίζεις το καλόν
να καθαρίσεις το μυαλόν
που τες κατζιές τες σκέψεις;

Γιατί νάμαστεν ειδικοί στο πάτημαν του κάλλου;
Μπροστά στη θλίψιν, συφφοράν
γιατί να εκφράζουμεν χαράν
πασ’ στον καμόν του άλλου;

Γιατί να καταπολεμάς του άλλου τη θρησκείαν;
Γιατί πηαίννεις εκκλησιάν;
Αμμ’ έσιεις μέσα στην καρκιάν
το μίσος τζιαι κατζιήαν;

Ξέρω πως έσιει πράματα πον’ πρέπει να ξηχάσεις
μα Τούρκος είσαι ή Ρωμιός
ο πόνος εν ο ίδιος
δικόν σου άμμο χάσεις.

Τζιείνοι που άσκεφτα μιλούν, τα πράματα ας δούσιν
να βασανίσουν το μυαλόν
δυο κακά έναν καλόν
ποπέ τους δεν φέρνουσιν.

Ξυρίζωσε που το μυαλόν το ματωμένον παρελθόν
τζι’ άσιημες αναμνήσεις.
Βοήθα με καθαρήν καρκιάν
με την πεζίναν την φωθκιάν
ποπέ σου εν θα σβήσεις.

Κάτι σοφοί προγόνοι μας εις τον παλιόν τζιαιρόν
είπαν, κάμε καλόν τζιαι βούννα το βαθκιά μεσ’ τον γυαλόν
βοήθα έναν συνάνθρωπον, ναν’ καθαρή η καρκιά σου
τζι’ αν μεν έβρεις εσού καλόν, εν νά’βρουν τα παιθκιά σου.

Λονδίνο 25.8.1999