Έξι πόδκια στη γη βαθκιά, εν ο προορισμός μας
τίποτες εν τζιαι παίρνουμεν, ποτζιείπε π’ εννά πάμε.
Θεέ μου δίκλα πασ’ τη γη, φώτισιν νάκκον δωσ’ μας
Εσού π’ έσιεις τη δύναμην, λλίον έλεος κάμε.

Τον νούρον του ο σατανάς έμπηξεν στες δουλειές μας
πολλά λοξοδρομήσαμεν, τζι’ εν ηβρίσκουμεν άκρην
ξηχάσαμεντε γλήορα τες μέρες τες παλιές μας
τζι’ εν μουσιεμένες πλάστη μου, οι μέρες μας με δάκρυν.

Ο ένας τ’ άλλου μάσιεται τ’ αμμάτιν του να φκάλει
τζιείνα που μας εδίδαξεν ο Γυιος σ’ εξιχαστήκαν
έχουμεντε για συντροφκιάν μίσος τζι’ ανεμοζάλην
η αγάπη τζι’ η εχτίμηση τέλεια εφαραντζιηστήκαν.

Λονδίνο 9.5.1981