Πιάσε μιαν τσαέρα γυιε μου κάτσε δαχαμαί κοντά μου
θα σου πω λόγια μ’ ουσίαν
δωσ’ μου νάκκον σημασίαν
κρώστου την παραντζιελιάν μου.

Είδαν πολλά τα μάθκια μου εράϊσεν η καρκιά μου
ώσπ’ έχω πάνω μου πνοήν
θέλω καλλύπερη ζωήν
εγιώ για τα παιθκιά μου.

Αν μεν παίρνεις τα γράμματα λάμνε να μάθεις τέγνην
λαλώ σου το αλλαξανά
αν μεν θέλεις τα βάσανα
τζι’ η φτώσεια να σε δέρνει.

Μάθε μιαν τέγνην γιόκκα μου κρέμασ’ την στο παλλούτζιην
γιατί το πλάσμα τ’ άτεχνον
εν σαν το ξύλον το ξερόν
ασήκωτον κουπούτσιην.

Κρώστου τουν’ την παραντζιελιάν ψουμίν για να χορτάσεις
άρκον εννά γινείς γονιός
τζι’ αν μείνεις γυιε μου άτεγνος
έννα σιυλλοπεινάσεις.

Εγιώ π’ έμεινα άτεγνος επάπισεν με η φτώσεια
δεν έφαα ψουμίν γλυτζιήν
πομούσουρα, τζι’ αρκατιτζιήν
ζωή, με σιήλι’ αντρόσια.

Άννοιξε τζιείν’ τα μμάθκια σου γυιε μου τζι’ εσού τζιαι δε με
τζιαι βάλε νουν στην τζιεφαλήν
μάθε μιαν τέγνην πον’ καλή
τζι’ αν θέλεις τίμαζε με.

Λονδίνο 12.1.2002