Μακρά που την πατρίδαν μου, τζιαι κρούζει η καρκιά μου
μα έχω την μέσα στο μυαλόν
τζιαι όπου πάω κουβαλώ
τα ήθη τζι’ έθιμα μητά μου.

Την πέννα μου κάμνω σπαθί, τζιαι τ’ έθιμον ασπίδαν
σε νέους, γέρους τζιαι παιθκιά
παν’ στα σκαλιά μιας εκκλησιάς
θυμίζω τους πατρίδαν.

Όσοι με ξέρουσιν λαλούν, έτον Γρίβαν τον βρακάν
πιάννουν τόπον τα γραφτά μου
τζι’ είναι μελωδία στα φκιά μου
αμμ’ ακούω κυπριακά.

Για μεν η βράκα εν ιερή, άμα εννά την φορήσω
παθθαίνω το κάθε φοράν
που την πολλήν μου την χαράν
θαρκούμ’ εννά πετήσω.

Νιώθω της Τζιύπρου την δροσιάν που πάνω μου να τρέσιει
για μεν εν κάτι ιερόν
τζιαι πας την γην καλλύττερον
ρούχον για μεν δεν έσιει.

Τζι’ αν μ’ εύρει μεσ’ την ξενηθκιάν του χάρου το φουτζιέκκιν
δεν θέλω να με κλάψουσιν
θέλω τους να με θάψουσιν
με βράκαν τζιαι γελέκκιν.

Να μεν παίξει λυπητερά για μέναν η καμπάνα
νάρτουν φίλοι με τα τζιερκά
τζιαι τσιαπιστά για μακαρκάν
θέλω με την ζιβάνα.

Γιατί τζιείν’ το μακάρισμαν μητά μου θα το πάρω
τζιαι με τα μάθκια μου κλειστά
ραφτίν πάνω στα τσιαπιστά
εννά διώ στον χάρον.

Μα ώσπου νάρτει τζιείν’ η ώρα να γεμώσω το λουτσιήν
μέσα στη φουλιάν του λύκου
της ψεφκιάς τζιαι του αδίκου
θα φακκώ με καμιτσιήν.

Λονδίνο
16.10.1999