Η τιμιότης πας τη γη ριζώθηκεν με γαίμαν
παππούδες τζιαι προπάπποι μας είχαν την για καμάριν
τωρά ο κόσμος άλλαξεν, εγίνην τέλεια ψέμαν
εθάψαν την τζιαι εσπάσασιν ακόμα τζιαι το φκιάριν

Που τον τζιαιρόν που για τιμήν τζιαι φονικόν εκάμναν
τζιαι την κκελέ σου εκόφκαν την αν ετόλμας να πειράξεις
τωρά επαραιτήσαν την σαν τη σπασμένη στάμνα
τζιαι κάμνουν τα σκαπούλια μας τους σατανάδες πράξεις.

Με την τιμή εχάθηκε το σέβος τζι’ η αγάπη σήμερα
μόνο βρίσκεις τα μέσα στα παραμύθκια
φταίει τζιαι ο μοντερνισμός που ήταν σαν τον κασάπη
τζι’ άξιππα εξερίζωσεν το έθιμον που τα στήθκεια.

Πού να βρεις σήμερα τιμήν, σέβος τζιαι κορασάτα
έχουν τα μες τα υπόγεια με άλυσους δεμένα
σήμερα ο μοντερνισμός ρέσσει, τσαλαπατά τα
λαλούν σου δεν τα θέλουσιν πλάσματα μορφωμένα.

Παρά να ζιεις πας τουν’ τη γην τζιαι νάσ’ ατιμασμένος
να ‘σιεις τον φθόνο συντροφκιάν
έξι πόδκια στη γη βαθκιά
κάλιον να ‘σαι χωσμένος.

Λονδίνο 2002