Με στουν’ τα μαύρα γέριμα ξένα
που ζιούμεν φίλοι μου εμείς τωρά
τα έθιμα χάνουνται έναν – έναν
για τούν’ τον άτιμον τον ππαράν.

Γνώρισα άνθρωπον π’ άλλαξεν πίστη
τα ήθη, έθιμα τζι’ ιδανικά
είπα τ’ αλήθκειες τζι’ ευτύς αγκρίστην
τζιαι εξωμάκρυσεν βιαστικά.

Έκαμα φίλους εγιώ με την πένναν μ’
έκαμα τζι’ άλλους να με μισούν
γιατ’ εξεσσιέπασα τζιείνους που πηαίνναν με
δκυο μασέλλες για να μασούν.

Είπαν μου είμαι ένας αρκάτης που
αζουλέφκει που τα στολίθκια
τζι’ εν τους συφφέρει ένας αρκάτης ν’
ανακατώννεται με την αλήθκειαν.

Έσιει αδρώπους που ζιούν με ψέμαν
τζιαι για το χρήμα εν π’ αδικούν
για να πλουτίσουσιν πίννουσιν γαίμαν
δεν δκιούν μπακκίραν νου νηστικού.

Έθελα νάξερα τζιείνοι που τάχουσιν τζιειν’
τα στολίθκια τζιαι μετρητά τους αμμ’ έρτει η
ώρα πον’ να πεθάνουσιν ποσ’ εννά
πάρουσιν τούτοι μητά τους;

Λονδίνο 27.8.1977