Έκατσα με τη σκέψη μου, εψές να κουβεντιάσω
μα η λογική εν τα χώνεψεν
τζιαι παρολλίον εκόντεψεν
τον νουν μου να τον χάσω.

Ο κόσμος ο σημερινός είπεν μου φίλε Γιάννη
τζιαι προπαντός στη ξενηθκιάν
τη λογικήν, τζιαι αδρωπιάν
μέραν με μέρα χάννει.

Ο σεβασμός, η εχτίμηση, προπάντος η φιλία
μέραν με μέρα ξεψυχά
τζι’ εννά την εύρεις μονιχά
μόνο μεσ’ στα βιβλία.

Τ’ ανθρώπινα δικαιώματα, αντί καλόν να φέρουν
εν μόνον για τους δυνατούς
τζι’ εκάμαν τους αδύνατους
καπάλιν να υποφέρουν.

Μεσ’ στην Αγγλίαν βρε παιθκιά, στα σιόνια στες κρυάδες
ο άδρωπος αγκομαχά
τζι’ ο νόμος είναι μονιχά
για κλέφτες τζιαι φονιάδες.

Εάν σου τύχει, έσσω σου κλέφτην να συναντήσεις
θα πρέπει πανοπλίαν να φορείς

διότι, με τον νόμον δεν μπορείς
καθόλου να του ‘ντζιήσεις.

Η λογική εθάφτηκεν με κλάμαν τζιαι με πόνο
άφτει στα στήθκεια σου φωθκιά
γιατί ο νόμος ρε παιθκιά
εν για τον τύπον μόνο.

Παντές φίλοι μου τζιαι ζιούμεν, σε μέρες κατοχής
οι κλέφτες επολλύνασιν
τζι’ οι φυλακές εγίνασιν
κέντρα αναψυχής.

Δωσ’ μου τες μέρες τες παλιές, τζι’ ας ζιω μέσα στες φτώσειες
παρά με φόον στην καρκιάν
τζι’ ας τρώω μόνον ρε παιθκιά
ραδίτζια τζιαι μολόσιες.

17.1.1997