Γέρημη φτώσεια έφας με, εξυκοκκάλισες με
βάλε τελείαν πε κανεί
πέρκει τζιαι λείψουν οι καμοί
γιατί αφάνισες με.

Κάμε μου φτώσεια το ψουμίν τζι’ εμέν νάκκον χαλάλιν
εν εβαρέθης νακκουρίν
ποπίσω όπως το τσουρίν
να με βουράς καπάλιν;

Σταμάτα φτώσεια να χτυπάς την πόρταν της ζωής μου
κάμε νάκκον ανάπαυσην, χτύπα τζιαι παρακάτω
ναύρουν τζιαι νάκκον νεπαμόν οι αναστεναγμοί μου
να δώ τζι’ εγιώ καμιάν φοράν το πιάτον μου γεμάτον.

Με έτσι τρόπον π’ έπιασες φτώσεια εν να με σπάσεις
κόψε τζιείν’ το γινάτιν σου
γιατί από πελάτην σου
για πάντα εννά με χάσεις.

Λονδίνο 29.6.1982