Γραμμένο για το θεατρικό έργο του Γιάννη Γρίβα
(ΤΟ ΓΑ/ΜΑΝ ΕΝΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΕΡΟΝ)

Με τη γλώσσαν της καρκιάς μου, τζιαι τα μάθκια του μυαλού
κάποτε στενοχωρκούμαι
άμμαν εν να κρολωούμαι
τους μεγάλους που μιλούν.

Είμαι μιτσιά τζιαι δεν μου ππέφτει λόος είπαν μου οι μιάλοι
αναρωθκιούμαι – ενν βαρκούνται
που τσακκώννουνται καπάλιν;

Αν μπορούσα του Χριστούλη νακκουρίν να του μιλήσω
να του πω, την άδειαν δκιάς μου;
με τη γλώσσαν της καρκιάς μου
μιαν χάρη να ζητήσω;

Του φτωχού που η ζωή του κόλαση εμετατράπην
ο Πλάστης κάτω ας δικλήσει
τζιαι να αντικαταστήσει
την κατζιήαν με την αγάπην.

Bush Hill Park, London 15.9.1998