Άθελα μου σε πίκρανα,
συγνώμη σου ζητώ
συγχώρα μου τζιαι ώσπου ζιω
όρκον σου κάμνω δυνατόν
πως εννά σ’ αγαπώ.

Ώσπου έχω πάνω μου πνοήν
θα σ’ αγαπώ μεσ’ στη ζωήν.
Τούτον θέλω να ξέρεις
τζι’ όσον τζιαιρόν ηζήσουμεν
πως ότι εννά χωρίσουμεν
μεν ξανασυναφέρεις.

Η λέξη τούτη εν’ μασιερκά
που μου ξυσιήζει την καρκιάν
τζι’ εννά με καταλύσει.

Εννάν το γέλιον μου πικρόν
τζι’ όπως τον ζωντανόν νεκρόν
εννά με καταντήσει.

Μεσ’ στην καρκιάν μου έγραψα
τ’ όνομαν σου γρουσή μου
τζι’ ο μόνος τρόπος να σβηστεί
εννάρτει όταν θα σβηστεί
που πάνω μου η πνοή μου.

Κόμα τζιαι τζιείνην τη στιγμήν,
θέλω την αγκαλιά σου
έλα τζιαι δωσ’ μου δκυο φιλιά
τζι’ η τελευταία μου μιλιά
εννάνει τ’ όνομά σου.

Λονδίνο 9.10.1987