Σε μιαν ψυσιήν που με πονά
τζιαι το καταλαβαίνω
δίχως να καθυστερήσω
που καρκιάς εννά χαρίσω
τες ευχές των Χριστουγέννων.

Με τες ψαλμουθκιές τζι’ εγιώνι
τη φωνή μου εννά πιντώσω
ναν’ δίπλα μου σε κάθε βήμα
την καρκιάν μου, μεσ’ τουν’ το ποίημαν
θα τυλίξω να της δώσω.

Να θωρεί τουν’ το ποίημαν
όταν είμαι μακρυά της
να δκιαβάζει τα γραφτά μου
τζιαι ναν’ σίουρη η καρκιά μου
εννά βρίσκεται κοντά της.

Της Βηθλεέμ το άγιον άστρον,
τη ζωή μας να φωτίζει
τζι’ ο Γριστός τζι’ η Παναγία
με αγάπην τζιαι υγείαν
τζιαι τους δκυο μας να προιτζιήζει.

Να βάλει ο νεογέννητος
το σιέριν του το άγιον
ναν’ η ζωή μας καθώς πρέπει
την αγάπην μας να γλέπει
τζιαι να μας διά κουράγιον.

Κουράγιον τζιαι υπομονήν
τζι’ οι δκυό να συνεχίσουμεν
ποπέ να μεν φοούμαστιν
πάντοτε ν’ αγαπιούμαστιν
όσον τζιαιρόν ηζιούμεν.

Turnpike Lane, 15.12.1987