Στο μυαλόν τζιαι στην καρκιάν μου, τ’ όνομαν σου έχω γραμμένο
με μελάνι της αγάπης, πον’ ημπόρει να σβηστεί
μ’ έναν αίσθημαν μωρόν μου του Θεού υπογραμμένο
σ’ έναν παλάτιν της αγάπης πον’ μπορεί να κρεμμιστεί.

Το μελάνι της αγάπης δεν μπορείς να το γοράσεις
όσα ριάλια τζι’ αν ξοδέψεις όσον κόσμον τζι’ αν γυρίσεις
εν έσιει χρώμαν καθόλου, μα εν μπορείς να το ξηχάσεις
τζι’ ό,τι γράφει στην καρκιάν σου, δεν ημπόρεις να το σβήσεις.

Το μελάνι της αγάπης, είναι προίκα της καρκιάς
τζι’ είναι τυχερόν το πλάσμαν που το βρίσκει στην καρκιά.
Γράφει λέξεις που ακούεις, τζιαι δίχως πιοτό μεθκιάς
εν ο χτίστης των ονείρων, μελωδία ειν’ στ’ αφτιά.

Τούτον το μελάνι Θεέ μου, ώσπου ζιω να μου χαρίζεις
τζιείνον κάμνει την καρκιάν μου με ρυθμό για να χτυπά
εν τ’ άγιασμαν της αγάπης, που με έρωταν ραντίζεις
την καρκιάν του σύντροφου σου, ώσπου ζιεις να σ’ αγαπά.

Λονδίνο 3.11.1988