Μεσ’ στο παλάτιν της καρκιάς εστροντζιυλόκατσα σε
μέσα σε τούτην τη ζωή
ώσπ’ έχω πάνω μου πνοήν
βασίλισσα μ’ εννά σε.

Ποιήματα του έρωτα για σένα θα τσιαπίζω
δίπλα σου θάσιεις βασιλιάν
θα σε ξυπνώ με τα φιλιά τζιαι
θα σε ποτζιοιμίζω.

Τίποτες εν θα σου αρνηθώ πεντάμορφον μου ταίριν
με τα φιλιά μου θα μεθκιάς
τζιαι δαχrυλίδιν της καρκιάς
θα σου φορώ στο σιέριν.

Τζι’ αν τύχει πριν πουλλόου σου που τη ζωή να σβήσω
δωσ’ μου δκυο νεκρικά φιλιά
τζιαι εις του άδη τα σκαλιά
καρτέριν θα σου στήσω.

Ενν’ αποδείξω μάθκια μου πως τζιαι νεκρόν σε θέλω
την σπάνιαν σου ομορκιάν
εννά την κάμω ψαλμουθκιάν
στο στόμαν των αγγέλων.

Λονδίνο 30.7.1998