Της ζωής καμοί τζιαι πίκρες εν που μας εσμίξασιν
τζι’ ορκιστήκαμεν τζι’ οι δυο μας ότι εν ν’ αγαπιούμαστεν.
Η αγάπη τζιαι ο πόθος τρόπον μας εδείξασιν
για τη νίκην της αγάπης να αγωνιζούμαστεν.

Τα δάκρυα σου σφόντζιησε, τζιαι την αγάπην μέτρα
τζι’ όψεις τον τούτον τον δεσμόν σαν δέντρον να φουντώσει.
Την πονεμένη σου καρκιάν σφίξε την σαν την πέτρα τζι’
ενναρτ’ η ώρα που ο Θεός μιαν λύση θα μας δώσει.

Του κόσμου τα κακόλοα υπόψην μεν τα βάλλεις
τζι’ έξερε ότι στη ζωή δίπλα σου θάμαι εγιώνι.
Ποπέ σου μεν βιάζεσαι συμπέρασμαν να φκάλλεις
γιατί η αγάπη π’ έχω εγιώ, εν στράτα πον’ τελειώνει.

Haringey 26.7.1998