Που τότες που σε γνώρισα μέσα μου έμπην κάτι,
εν κάτι που δεν φαίνεται, εν κάτι που το νιώθω.
Τζιείνον το κάτι, εγέμωσεν τα σωθικά μου αγάπην
τζιαι τη ζωή μου έκαμεν να ξυσιειλά μ’ αγάπην.

Νιώθω πως είμαι άρκοντας, τζι’ ας μεν έχω μπακκίρα
ας μεν έχω μπουτσιάν φαϊν, με ρούχα να φορήσω.
Έχω εσένα μάθκια μου που μ’ έπεψεν η μοίρα
να μου διάς παρηορκάν τζιαι αντοχή να ζήσω.

Αν πάρει το νερόν φωθκιάν τζι’ οι πέτρες παρπατήσουν
μάππα αν γίνει η οσσιά τζι’ έναν μωρόν κρατά την.
Αν ηστραφούσιν οι νεκροί στη γην να παρπατήσουν
τότε μπορεί που την καρκιάν να λείψει τζιείν’ το κάτι

Κλήρου 10.5. 1990