Μεσ’ στη στράταν της ζωής μου ήβρα έναν θησαυρόν
μεσ’ την Κύπρον τζιαι στα ξένα
άλλην αγάπην σαν εσέναν
ούτε ηύρα, ουτ’ εννά ‘βρω.

Τζιείν’ τα μάθκια σου, χαρώ σε μέσα μου άφτουν φωθκιάν
στάσσουν μέλιν, κάμνουν νάζια
φαραντζιήζουν τα μαράζια
που την πρώτην αμμαθκιάν.

Εν περβόλιν η αγγαλιά σου, τα φιλιά σου άσπροι κρίνοι
όποιος τζι’ αν τα δοτζιειμάσει
τα μυαλά του εννά χάσει
τζιαι νεκρούς κομ’ αναστήννει.

Μέσα στα δικά μ’ αμμάθκια εν έσιει ομορφόπερην σου
πέρκ’ ο Χάρος με ξηχάσει
γιατ’ όσον ζιω πασ’ τούν’ την πλάση
θέλω το νάμαι μαζίν σου.