Τα μάθκια σου τα καστανά
τα μαρκαριταρένα
ενν σαν την ζάχαριν γλυκά
εκρούσαν μου τα σωθικά
τζιαι την καρκιάν μ’ εμένα.

Αχ τζι’ η καρτούλλα μου πονά
για δκυό ματούθκια καστανά
για δκυο ματούθκια καστανά
τουτ’ η καρτούλλα μου πονά.

Αχ καστανοματούσα μου
νάξερες τον καμόν μου
μ’ έτσι αγάπη δυνατήν
εσού ‘σιεν νάρτεις βουρητή
να ζήσεις στο πλευρόν μου.

Κλήρου 6.5.1969