Στης καρκιάς μου το δευτέριν τ’ όνομαν σου έχω γραμμένο
με μελάνιν της αγάπης, πον’ ημπόρει να σβηστεί.
Μεσ’ στα στήθη μου παλάτι έχω σου εγιώ χτισμένο
τζι’ ώσπου ζιω τζιαι αναπνέω δεν ημπόρει να σβηστεί.

Σαν το παλάτι της καρκιάς μου, δεν έσιει άλλον να του μοιάζει
τα φιλιά σου τζιαι τα χάθκια έβαλα τα θεμελιόν.
Εν χτισμένον για ν’ αντέχει στους σιειμώνες τζιαι τ’ αγιάζιν
να ξυπνάς τζιαι να τζιοιμάσαι με τζιελάδισμαν πουλιών.

Στο παλάτι της καρκιάς μου η αγάπη βασιλεύκει
τζιαι στον κήπον της ανθίζουν κατιφές τζιαι γιασουμιά.
Μηχανή εν ο έρωτας μου π’ ασταμάτητα δουλεύκει
να στολίζει τη ζωή μας, με της αγάπης τα πλουμιά.

Λονδίνο 30.3.1989