Άμμαν εννάρτει η ώρα μου, τουν’ τη ζωή ν’ αφήσω
τζιαι τούτον τον ψευτόκοσμον, να τον ποσιαιρετήσω
θέλω τον ποσιαιρετισμόν για να γινεί με γέλια
εγιών’ εν θ’ ακούω ή να θωρώ
μα έξερε θα σε καρτερώ
στου άδη τα καντζιέλα.

Του Αη-Πέτρου θα του πω, πως έχω στο σκοπό μου
τζιαι στο χαρτίν του να γραφτεί
πως καρτερώ τζιαμαί νάρτει
εγιώ ο σύντροφός μου.

Το πλάσμαν που αγάπησα στη γη με την καρκιάν μου
εννά του πω αν εν δυνατόν
πως προτιμώ να το κρατώ
τζιειπάνω συντροφκιάν μου.

Θα το φωνάξω δυνατά πως είμ’ ερωτευμένος
να μάθει η γη τζι’ ο ουρανός
ότι σ’ αγάπουν ζωντανός
κόμα τζιαι πεθαμμένος.

Στη γην εσού με έκαμες, τον νουν να χάσω τέλεια
τζι’ άμμαν εννάρτεις θα χαρώ
γιοτ’ έξερε θα καρτερώ
στου άδη τα καντζιέλια.

Δεκέμβριος 2000