Μεσ’ τη στράταν της ζωής μου σε κάποιον σταυροδρόμι
ανέφανες σαν το τζιερί μέσα στη σκοτεινιάν μου
για το παλάτιν της καρκιάς έδειξες μου συντόμιν
τζι’ εφτεροπέτουν σαν πουλλίν που την πολλήν χαράν μου.

Τζιαμαί που ελάλουν τη χαράν μόνον πλούσιοι την έχουν
τζι’ η φτώσεια ενν θα μ’ άφηννεν αγάπην να γνωρίσω
ένιωσα δάκρυα χαράς μεσ’ την καρκιάν να τρέχουν
στον μαχαλλάν του έρωτα φκαίννω να παρπατήσω.

Στον μαχαλλάν του έρωτα μητά σου κόφκω βόλτες
τζιαι δεν ηρκάζουμαι ππαράν με γράμματα να ξέρω
του έρωτα δίχως κλειδκιά τώρα αννοίω πόρτες
φκιόρα τες σκέψεις κάμνω τες για να σου τες προσφέρω.

Ο περβολάρης της καρκιάς εγίνηκες για μένα
μουσκομυρίζει η ζωή τζιαι τίποτ’ ενν φοούμαι
ζωντάνεψες τα όνειρα που τά ‘χα πεθαμμένα
τζι’ ούλλον τον κόσμον ρίζω τον, έτσι τωρά θαρκούμαι.

Μήκακον τζιαι να σ’ έχαννα, η γη εννά σκοτεινιάσει
τζι’ ο ουρανός που πάνω μου θαρκούμαι εννά ππέσει
τα φκιόρα εννά μαράνουσιν, θα πονεκρώσει η πλάση
για τον χαμόν σου τα πουλιά μητά μου εννά κλαίσιν.

Haringey 28 9 .1988