Αγάπησα σε που καρκιάς μα σαν να μεν’ πιστεύκεις
τζι’ έσιει τωρά λλ.ίον τζιαιρόν
παθθαίννεις όπως το μωρόν
τζιαι τα φιλιά τζιηεύκεις.

Αφούτις θέλεις να σου πω, πόσον εγιώνι σ’ αγαπώ
ν’ αναπαφτ’ η ψυσιή σου
με δίχα σκέψιν τζιαι ψεφκιάν
θα σου συντήσιει μια καρκιά
τζιαι κρίνε μονησιή σου.

Οσ’ άστρα έσιει ο ουρανός, να τα διπλασιάσεις
τζιαι όσον χώμα έσιει η γη, να πεις να το ζυάσεις
όσα καράφκια η θάλασσα στη ράσιην της σηκώννει
κοντεύκουσιν τον αριθμόν που σ’ αγαπώ εγιώνι.

Εάν μετρήσεις τα πουλιά, που φκαίννουν τζιαι πετούσιν
τζι’ όσοι αδρώποι πασ’ τη γη μπορούν τζιαι παρπατούσιν
άν μετρήσεις τουν’ της γης το κάθε μονοπάτιν
εν να μπορείς για να μετράς τζιαι τη δική μ’ αγάπην.

Λονδίνο 7.12.1987