Έννεν μόνον η ξενηθκιά
έννεν της αγάπης η φωθκιά
που τρώει τα σωθικά μου.
Όρκον θα κάμω στο Θεόν
μεσ’ το μυαλόν θα την κρατώ
τζιαι μέσα στην καρκιάν μου.

Αν πουν εννά με σφάξουσιν
σάν σιύλλον να με θάψουσιν
αν μεν την λησμονήσω
εννά τους πω ν’ αρκέψουσιν
για να με κασαπέψουσιν
άλλην εν’ θ’ αγαπήσω.

Πάνω της η αγάπη μου
εν σαν τον ήλιον π’ άφτει
εν η θεά της ομορκιάς
εν το γρουσάφιν της καρκιάς
που ώσπου ζιω
ενν’ αστράφτει.

Λονδίνο 5.9.1990