Αντάν εννάρτει η ώρα μου φως μου να ξεψυσιήσω
τζιαι βάλετε με μεσ’ στη γη σαν το τζιερίν να λύσω
μεν καταρκέσαι τη ζωή, μεν τιμάζεις τον Χάρον
διότι την αγάπην μας μητά μ’ εννά την πάρω.

Τζι’ αμμά’ ρτεις πασ’ το μνήμαν μου γονατιστή τζιαι κλάψεις
τζιαι κάμεις μου μνημόσυνον, έναν τζιερί να άψεις
φύτεψε τζι’ έναν κατιφέν στου τάφου μου την άκρην
τζιαι στάξε πασ’ τα φύλλα του, που το δικόν σου δάκρυν.

Να διώξεις πίκρες τζιαι καμούς
μεν ησκεφτείς τους χωρκανούς
τζιαι ξένοι τζιαι γειτόνοι
θα ξέρουν πως ο κατιφές
του τάφου θάμαι εγιώνι.

Forest Gate 28.9.1976